حدود یک ماه از شروع دوره ی سربازی گذشته، 10 روزش با بیماری سر شده، 20 روزش با بطالت، بطالت یکی از تخصص های منه، اما دیدنِ این نظم و جدیت و عدم طنز در اقامه ی بطالت از طرف فرماندهان برام خنده داره. من به سربازی نیاز داشتم، به دلایلی. نیاز واقعی رو به سربازی اما سیستم داره، از جنبه های مختلف سیستم نظامی ما به سربازی وابستگی بیمارگونه ای داره.برخلاف بحث هایی که میشه مبنی بر اینکه خدمت وظیفه به شکل فعلی غیراقتصادیه نسبت به سربازی حرفه ای، مشاهدات من و کمی دو دو تا چار تا بهم نشون میده که کاملا شرایط فعلی نفع مالی میرسونه به نیروهای مسلح یا به قول خودشون نظام(این نظام یعنی نیروهای نظامی و نه نظام حکومتی). جنبه ی بعدی بخش ایدئولوژیک سربازی اجباریست. بعدن این جنبه رو جداگانه شرح میدم. نمیدونم اصلن پرداختن به موضوع فرسوده ی سربازی اجباری فایده داره یا نه، اونم از نگاه ذهن هذیان گوی من. آیا کار بی فایده از بی کاری بهتره؟ یا بلعکس؟ نمیدونم.

شروع شد ، و من هم سرباز شد در ابتدای چل چلی، در مرزهای 32 سالگی. نوشتن حسرت ابدیه من خواهد ماند یا التیامه دردهایم، یا حتی شکوفایی ام بعد از دهه 20 زندگی؟ نوشتن در اینجا چه مفهومی برای من دارد؟ باید فکر کنم. بایده لعنتی، تمام عمرم درگیرم با این کلمه ی منحوس. حیف.